Vanmorgen de knoop maar door gehakt. Twee dagen hangen in bed is gewoon niets… tenminste voor mij.  Dat lamme gedoe moet maar over zijn.
Nee, nu is het tijd voor frisse lucht, vitamine’s en adrenaline. Dus in alle vroegte lekker op pad met de honden, heerlijk in de vroege ochtendkilte. Daarna rustig “bijkomen” onder het genot van een Spaanse maaltijdcracker en de krant.
En, alsof het een gewone dag is, om 8 uur op de fiets met de jongste op weg naar school.

OK, misschien iets te veel van het goede, maar het deed goed, zeker na gisteravond. Het koortsige gevoel verdween en maakte plaats voor een verkoudheid. Snotteren, niezen, maar de koorts brak. Vandaar ook dat gevoel van vanochtend.
Dus geen bed, geen gehang, maar wel vitamine C, frisse lucht en beweging.

Zoals het er nu uit gaat zien, komt mijn uitroep “Geen tijd voor ziek zijn” weer helemaal uit. In een vijfkoppig gezin kan je niet lang rondhangen, moet je door …  Trouwens, ik heb de tijd tot vrijdag, dan moet er gewoon weer gewerkt worden…

Een paar uurtjes liggen slapen, of eigenlijk dommelen. Buiten loopt de temperatuur op tot zo’n 27 graden, helaas … mijn slaapkamer doet hetzelfde.
Een tussentijdse meting van mijn eigen temperatuur levert een schamele 37 graadjes, dus echt verhoging kan ik het niet noemen.
Maar het is niets, dat gehang in mijn bed, van narigheid zit ik op YouTube filmpjes te kijken, tot mijn ogen weer dichtvallen. Dus maar even rommelen op internet, de RSS feed van SNWeblog ingevoerd bij mijn Hyve, zodat ik niet steeds hoef te switchen. Kunnen ze daar ook wat lezen ….
Maar het mag nu wel stoppen, dat zieke gedoe. Dit is niets voor mij, mag wel uitkijken, straks vind ik mezelf nog zielig ook…