Vanmorgen was het weer zo ver. Grote, irritante sneeuwvlokken … ik zeg expres irritant, want het gaat nu toch echt vervelen. Dan wel, dan niet … ik ben best wel een liefhebber van de winter … maar nu wordt het gewoonweg vervelend.
Nu, nog geen twee uur later, kijk ik naar een bijna heldere lucht, een volle zon en zie ik alle troep, die vanochtend de nodige uitglijders veroorzaakte, weer verdwijnen (als sneeuw voor de zon 
)
Een paar dagen geleden een auto gehuurd, en vanmorgen had ik meteen weer door, waarom ik zo blij ben met mijn fiets. Wat kunnen mensen ongelooflijk achterlijk reageren, als er ineens sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen.
Goed, dochters waren al lang blij. Allebei netjes naar school gebracht, dus die zijn veilig aangekomen. Maar bij de school van de oudste had ik meteen door, hoe het mogelijk was, dat daar zo vaak “bijna” ongelukken met fietsers ontstaan.
Ze letten werkelijk nergens op. Terwijl je staat te wachten op fietsers, die je netjes voor moet laten gaan, duiken er hele horden vanaf het fietspad aan de overkant vlak langs de auto het straatje naar de school in. Niemand kijkt, rijdt gewoon door … Als automobilist heb je dus ogen aan zes kanten nodig, wil je niet “per ongeluk” zo’n onbesuisde ezel scheppen.
Want anders kan ik deze onbesuisde scholieren niet noemen, gewoon ezels. Hoewel ik zelf veel fiets, en best wel eens ergens snel tussen door duik, is dit gewoon onverantwoord rijgedrag.
Eén steekt over en de rest van de horde, duikt er als een lange sliert achter aan. Wie toevallig van de tegenover gestelde richting komt, moet gewoon remmen … wat geen succes is als sneeuw de wegen besmeurt. Zelfs fietsers, die aan je eigen kant rechtdoor willen (en dus voorrang horen te krijgen), moeten in de rem … de niets ontziende horde duwt zich als het ware het straatje in.
Vreemd genoeg valt mij dit alleen op, als ik zelf weer eens in een auto zit, of zelf rijdt. Hoewel ik al aardig wat jaartjes mijn rijbewijs heb, ben ik toch wel blij, dat wij jaren terug besloten de geldverslinder de deur uit te doen. Toch … als ik dan weer eens een paar dagen heb rondgereden (met of zonder sneeuw) … heb ik voldoende energie om de fiets weer te pakken.
Dus, vanavond gaat de auto weer terug naar de verhuurder en is het weer fietsen geblazen …
Glibberen van stoeptegel naar stoeptegel, de binnenstraten zien eruit als spiegeltjes zonder spiegelbeeld. Fietsers, die weifelend op de fiets door de straat rijden, zoeken het schone spoor. Het is weer echt Nederlands … koud, glad, een verdwaalde sneeuwvlok. Winter in Nederland, als het ook echt winter is, en niet bijna lente.
En, als ik het weerbericht op mijn startpagina bekijk, wordt het de komende nachten echt niet beter. Er zitten verwachtingen richting 7 graden onder nul bij. Dat is koud, alhoewel in Rusland meten ze -34, dus wat loop ik te zeuren. Maar goed … ondanks dit vooruitzicht en de zeer gladde stenen in mijn tuin, stapte ik vanochtend gewoon op de fiets. Glad, maar gelukkig grotendeels te berijden. Om mij gelijktijdig te bescheuren om de mensen, die niet weten hoe ze moeten fietsen als het glad is.
Zoals de slimmeriken die vol in de rem gaan als ze de hoek om moeten. Misschien komt het omdat ik natuurlijk ook wat ervaring op de weg heb in een auto, maar iedereen weet toch wel, dat je met gladheid niet voluit moet remmen. Ok … behalve als je fietst zeker …
De boodschappen zijn in ieder geval veilig thuis gekomen, ik ook. Met een lekker warm bakkie koffie achter de computer gekropen. Windows ligt nog steeds plat, dus verdiep ik mij maar in Linux, dat ik als noodoplossing op de externe harde schijf gezet heb. Doe ik toch nog wat nuttigs vandaag…
De laatste dagen niet echt aan bloggen toegekomen, het weekend stond in het teken van de nachtdiensten. Terwijl er een weeralarm werd uitgegeven, mensen geadviseerd werden vooral thuis te blijven, zat ik om 11 uur ’s avonds op de fiets … glibberend door de ontstane blubber.
Maar we mogen niet klagen, het is de eerste dag van het seizoen en er ligt sneeuw. Terwijl ik dit zit te tikken, sneeuwt het er op los. En het beeld is gewoonweg prachtig, alles is wit. En natuurlijk heeft dit ook zijn leuke kanten … bekijk de foto’s van de sneeuwmannen in mijn voortuin.
Afgelopen nacht ging het kwik onder nul, het heeft gevroren. En hoewel de winter begint op de 21ste, de kou zet zich alvast in, 7 dagen eerder.
Het is koud, zeker als je het nog niet verwacht had. In de tuin stond nog een emmertje water, daar ligt een mooi dun laagje ijs op.
Het vooruitzicht is veelbelovend. De komende week zal de temperatuur zeker een paar graden onder nul zitten ‘s nachts, en ergens in mijn achterhoofd hoor ik al kerstliedjes met sneeuw erin. “White Christmas”, “Let it Snow”, ze spelen al in mijn hoofd. Komende donderdag ben ik Kerstman op de school van mijn dochter, dus een beetje sneeuw erbij zou het wel leuker maken.
Mijn professionele kant laat echter ook van zich horen. Als hulpverlener bij de nachtopvang voor dak- en thuislozen, zie ik ook de keerzijde van de medaille. Mensen, die verdrongen zijn naar de straten, die niets of weinig meer hebben, lopen door de koude stad. De opvang biedt plaats aan 42 mensen, in tijden van kou wordt er wel een winteropvang opgezet. Maar niet iedereen kan of wil daar gebruik van maken.
Als het kouder wordt, kan je je erop kleden. Maar wat heb je aan warme kleding als je lichamelijke weerstand laag is. Een extra trui, een deken om onder te schuilen, dat kunnen we wel aanbieden … maar is dat genoeg??
Het is een vreemde wereld waar we in leven, en hoewel ik vrolijk wordt van de gedachte van een witte Kerst, de harde realiteit zet me weer met twee benen op de grond.
December is en blijft mijn favoriete maand. Niet omdat ik dan ook nog jarig ben in deze maand, maar met alle feestelijke gebeurtenissen die voorbij schieten … Gewoon heerlijk, de sfeer.
Natuurlijk beginnen we met Sinterklaas. Hoewel hier in huis dat niet meer zo’n issue is, ben ik deze week druk doende met allerlei activiteiten rond het feest op de school van de jongste. Op 4 december is de goeie ouwe Sint daar van de partij en zal ik zeker foto’s maken en voor vrienden op Facebook plaatsen.
En na de Sint begint hier in huis de Kerst…
Ik loop op de dingen vooruit, vandaag is het de eerste dag van de maand. Ziet er nog niet uit, dat we in de sneeuw zullen zitten, maar ach … je weet nooit. In ieder geval de eerste dag van een paar dagen verlof, dus even rustig bijtanken voordat het feesten begint.