Het vooruitzicht is veelbelovend. De komende week zal de temperatuur zeker een paar graden onder nul zitten ‘s nachts,  en ergens in mijn achterhoofd hoor ik al kerstliedjes met sneeuw erin. “White Christmas”, “Let it Snow”, ze spelen al in mijn hoofd. Komende donderdag ben ik Kerstman op de school van mijn dochter, dus een beetje sneeuw erbij zou het wel leuker maken.

Mijn professionele kant laat echter ook van zich horen. Als hulpverlener bij de nachtopvang voor dak- en thuislozen, zie ik ook de keerzijde  van de medaille. Mensen, die verdrongen zijn naar de straten, die niets of weinig meer hebben, lopen door de koude stad.  De opvang biedt plaats aan 42 mensen, in tijden van kou wordt er wel een winteropvang opgezet. Maar niet iedereen kan of wil daar gebruik van maken.
Als het kouder wordt, kan je je erop kleden. Maar wat heb je aan warme kleding als je lichamelijke weerstand laag is. Een extra trui, een deken om onder te schuilen, dat kunnen we wel aanbieden … maar is dat genoeg??

Het is een vreemde wereld waar we in leven, en hoewel ik vrolijk wordt van de gedachte van een witte Kerst, de harde realiteit zet me weer met twee benen op de grond.