Eindelijk was het dan zo ver. Kerstfeest op school en ik was nog steeds de gelukkige … de Kerstman. De afgelopen dagen rondgelopen met een vervelend onderbuik gevoel, er moest zelfs wat Norit aan te pas komen. De oorzaak was ook snel gevonden … slecht weer op komst.
En vanmorgen kwam alles uit, een dunne sneeuwlaag versierde het straatbeeld. En de helle dag wisselden stuifsneeuw en sneeuwvlokken  elkaar dan ook af. Maar het mooiste was toch wel vanavond.

Grote sneeuwvlokken dwarrelden neer, toen ik het schoolplein  opliep. Dit is wat je wilt, zeker als je voor Kerstman mag spelen. Na een geheimzinnige verkleedpartij mocht ik eindelijk met een bulderend “Ho Ho Ho” het schoolplein onveilig maken.
Blijkbaar had iemand zijn mond voorbij gepraat, want al gauw hadden de wat oudere kinderen door, wie de Kerstman moest zijn. Immers, ik loop al zo’n 14 jaar rond op school als ouderraadslid en hulpouder. Maar voor wie het niet meteen in de gaten had, of wist, was ik de Kerstman …. de neef van Sinterklaas.

Op het schoolplein werd er dan ook gezellig gezongen door de leerkrachten, en (als echte liefhebber van kerstliedjes) baste en bromde ik vrolijk mee. Het was een leuke ervaring.
Nog leuker was, toen ik eenmaal weer als Paul op de gang stond, dat de kleuters, die zich een half uur eerder rondom mij drongen, me voorbij liepen zonder ook maar iets in de gaten te hebben. Dan maak je een sprookje pas echt waar….