Eindelijk was het dan zo ver. Kerstfeest op school en ik was nog steeds de gelukkige … de Kerstman. De afgelopen dagen rondgelopen met een vervelend onderbuik gevoel, er moest zelfs wat Norit aan te pas komen. De oorzaak was ook snel gevonden … slecht weer op komst.
En vanmorgen kwam alles uit, een dunne sneeuwlaag versierde het straatbeeld. En de helle dag wisselden stuifsneeuw en sneeuwvlokken  elkaar dan ook af. Maar het mooiste was toch wel vanavond.

Grote sneeuwvlokken dwarrelden neer, toen ik het schoolplein  opliep. Dit is wat je wilt, zeker als je voor Kerstman mag spelen. Na een geheimzinnige verkleedpartij mocht ik eindelijk met een bulderend “Ho Ho Ho” het schoolplein onveilig maken.
Blijkbaar had iemand zijn mond voorbij gepraat, want al gauw hadden de wat oudere kinderen door, wie de Kerstman moest zijn. Immers, ik loop al zo’n 14 jaar rond op school als ouderraadslid en hulpouder. Maar voor wie het niet meteen in de gaten had, of wist, was ik de Kerstman …. de neef van Sinterklaas.

Op het schoolplein werd er dan ook gezellig gezongen door de leerkrachten, en (als echte liefhebber van kerstliedjes) baste en bromde ik vrolijk mee. Het was een leuke ervaring.
Nog leuker was, toen ik eenmaal weer als Paul op de gang stond, dat de kleuters, die zich een half uur eerder rondom mij drongen, me voorbij liepen zonder ook maar iets in de gaten te hebben. Dan maak je een sprookje pas echt waar….

Wat me vandaag toch overkwam, schertst alle verbazing. Eén van de leerkrachten op de school van mijn jongste dochter kwam op het schoolplein naar me toe.
Nu zitten we al zo’n veertien jaar vast op deze school, mijn vrouw is daar zelfs peuterleidster, dus voor de leerkrachten ben ik geen onbekende. Daarnaast, met mijn onregelmatige werktijden, zien ze me dus ook niet zo vaak.

“Zeg, Paul, misschien een rare vraag, maar hoe zit je met je kerstgevoel?”, vraagt de juf van groep 5 aan mij.
Voor ik door ga, schets ik even hoe de situatie ervoor staat. Op de voordeur van de school hangt een affiche met “Welkom Sinterklaas”. Ik heb net de cadeautjes voor de peuters afgegeven bij mijn vrouw en ik had net te horen gekregen, dat we op vrijdag om half 8 aanwezig zijn om het podium op te bouwen.
Goed, op dat moment vraagt iemand hoe het staat met mijn kerstgevoel…

De aap komt gelukkig snel uit de mouw. Of ik op 17 december vrij ben, want het pak voor de Kerstman lag al klaar. Tenminste … als ik het leuk zou vinden, om dit jaar de kinderen op het schoolplein te willen verwelkomen met een “Hoo Hoo Hoo” en een “Vrolijk Kerstfeest”. Met de belofte mijn rooster er even op na te kijken ga ik naar huis.

Thuis zijn de reacties verschillend, maar als ik zachtjes mompel, dat ik die avond vrij ben, begint mijn jongste dochter te glunderen. Ze zit dan wel in groep 8 en weet heus wel dat Sinterklaas en de Kerstman leuke verzinsels zijn, maar papa als Kerstman ziet ze wel zitten. En dat geeft mij ook weer een goed gevoel … een kerstgevoel.
Echter voor misschien een uurtje, want als ik mijn vijfde hotdog pak, hoor ik iemand in de kamer zeggen: “Hee, pap, dat je Kerstman gaat spelen wil niet zeggen, dat je dezelfde buik moet hebben, hoor.”