Bitez, 18 juli 2010
Vandaag hebben we ons getrakteerd op een Lazy Cruise. Het uitgangspunt van deze boottocht langs de vele kleine Turkse eilandjes en baaien is NIETS DOEN. En … daar zijn we natuurlijk goed in, als we op vakantie zijn.
Ons cruiseschip ligt in de baai bij Gümbet, een badplaats vlakbij Bitez. Op de eerste foto zien jullie, dat het cruise-gedeelte ergens in de Egeïsche Zee moet zijn gevallen, maar het is een boot, het vaart, dus vooruit met de … geit (?).
Het bovendek is het zonnedek. Dit is een zeer grote blauwe gymnastiekmat, dat bij aankomst al zo heet is dat je er een ei op kunt bakken. Een handdoek is dus een must, wil je op het zonnedek willen zitten. Benedendeks is een ruime kajuit, waar met gemak zo’n 40 mensen uit de zon kunnen zitten.
En, natuurlijk een bar. Met echte toeristische prijzen … want er moet wat geld verdiend worden.
Eenmaal op het water “valt” het gelukkig allemaal wel mee. Ondanks de gemiddelde temperatuur van 35 graden of meer, is het dankzij de zeebries draaglijk in de zon.
De eerste stop is Camel Beach. Volgens de informatie kun je hier kameel rijden. De aanwezige kamelen hebben eerder een Algida ijsje nodig, dan een toerist op hun rug. Reden te meer om ze met rust te laten… Camel Beach ziet er zelf uit als een aanlegsteiger met een bar, een ijstentje en een souvenirshop.
Daarna wordt het een gezellige baaientoer, waarbij het bij iedere stop mogelijk is om te zwemmen. Rond het middaguur een lunch, met macaroni, kofte (Turks gehakt) en wat sla (bij de prijs inbegrepen). Verder heb je de hele dag de tijd om vooral niets te doen. Je fotografeert wat, je drinkt wat koud water, kijkt wat om je heen … En uiteindelijk ben je verheugd als de toerleiding aangeeft dat de volgende stop de thuishaven zal zijn.
Een dagje niets doen lijkt een gunst, maar uiteindelijk zit je vast op een boot en verveelt het niets doen al gauw. Maar er wel aan toegekomen om wat leuke plaatjes te schieten, die zo in een jigsaw puzzeldoos kunnen.
Gedurende mijn vakantie in Turkije heb ik een soort dagboekje bijgehouden, welke ik in de laatste week van juli 2010 op mijn SNWeblog uit zal werken. Hierbij zijn de publicatiedata aangepast aan de dagen, waarop ik wat in mijn eigen kladblokje gekrabbeld heb. In verband met mijn Facebook koppeling staat de datum ook in de tekst
Bitez, 17-7-2010
Vandaag gewoon lekker rustig aan gedaan. Heerlijk uitgerust bij het zwembad, een lekkere wandeling naar het einde van de boulevard. Gewoon genieten. Daarbij een beetje gefotografeerd, maar wel vroeg naar bed. Morgen staat er een cruise op het programma.
‘s Avonds hadden we een kleine verrassing. Als je een fooitje achterlaat voor het schoonmaakteam (ze komen hier elke dag schoonmaken en lakens verversen), laten ze een leuke attentie achter. Op ons bed vonden we een zwanenpaar (of een hartje) gemaakt van handdoeken….
Bitez, 16-7-2010 (13:00)
Vanochtend hebben we het openbare vervoer in Turkije uitgeprobeerd. Een kleine uitleg is op zijn plaats. Turkije heeft een relatief goedkoop busnetwerk met busjes, waar ongeveer 12 mensen in kunnen zitten. Dit wordt Dolmus genoemd. De Dolmus rijdt volgens een vaste route van de ene plaats naar de andere, maar in tegenstelling tot ons openbaar vervoer kent het systeem geen haltes. Om de bus te laten stoppen, sta je ergens langs de route en steekt gewoon je hand op. Het busje stopt dan gewoon langs de kant van de weg, ongeacht waar hij zich op de rijbaan bevindt.
Men betaalt de reis in Turkse lira, maar ook dit gaat nogal “vreemd”. Je roept waar je heen wilt, geeft het geld via de medepassagiers naar voren en via dezelfde passagiers krijg je het wisselgeld terug. Tja … de Turkse bevolking vertrouwt elkaar en haar toeristen.
De chauffeurs hebben volgens mij hun opleiding gekregen in het spel Need for Speed, of een soortgelijke game. Toeterend, snijdend, bumper klevend zoeken zij hun weg over de rijbanen. Ik rijd al wat jaartjes auto, maar ik ben er achter gekomen, dat het Turkse verkeer zich zeer agressief voort beweegt. En … een Dolmus wordt gewoon gevuld, alsof er vee naar de markt gebracht moet worden. Voor je er erg in hebt, zitten en staan er zo’n twintig mensen in het busje. En de chauffeur … die duwt zijn busje door het verkeer, zonder rekening te houden met de mensen die zich staande proberen te houden.
Een zeer attractieve belevenis, een ritje in een rollercoaster is volgens mij veiliger … maar, ondanks alles hebben we het er zonder kleerscheuren vanaf gebracht.
Gedurende mijn vakantie in Turkije heb ik een soort dagboekje bijgehouden, welke ik in de laatste week van juli 2010 op mijn SNWeblog uit zal werken. Hierbij zijn de publicatiedata aangepast aan de dagen, waarop ik wat in mijn eigen kladblokje gekrabbeld heb. In verband met mijn Facebook koppeling staat de datum ook in de tekst.
Bitez, 15-7-2010 (22.00)
Warm … Wat een verschil met ons kouwe kikkerlandje. Vanochtend, vanuit mijn appartement met air-conditioning, liep ik al tegen een muur van warmte op. Gewoon, zo om een uur of acht, even naar het supermarktje lopen voor wat brood en boem … de temperatuur stond al op zo’n kleine 30 graden.
Nu ben ik al vrij snel verhit, dus het zweet kwam me lachend tegemoet. Maar dat is zuiver gewenning, ik was natuurlijk nog een beetje gewend aan de Nederlandse warmte….
Prachtig … Vandaag hebben we even rustig ons vakantieparkje bekeken, en uiteindelijk gestand bij het zwembad. Wat een heerlijkheid, lekker koel water bij een temperatuur van 35 graden gemiddeld. Het park zelf ziet eruit als een klein dorp, met twee “pools”, restaurantje, bij beide zwembaden een bar … Kortom, prachtig.
Goedkoop … Je moet toch ook eten, dus vanavond zijn we de boulevard van Bitez afgewandeld. De boulevard is eigenlijk een aaneengesloten horecapromenade. Volgens mij is het gehele Turkse restaurantleven neergestreken in deze badplaats.
De plaatselijke munt is de Turkse Lira, welke ongeveer € 0,50 waard is. En dat maakt een diner voor drie wel erg goedkoop. Een halve liter bier komt uiteindelijk op zo’n € 3,50, wat toch wel meevalt. Een redelijke maaltijd ligt rond de € 7,00. Langs de boulevard zag ik zelfs een Engels Ontbijt voor maar € 3,25.
Ik denk, dat we regelmatig buiten de deur zullen eten. Alleen vanavond al waren we met zijn drieën, omgerekend, nog geen € 35,00 kwijt voor eten en drinken.
Gedurende mijn vakantie in Turkije heb ik een soort dagboekje bijgehouden, welke ik in de laatste week van juli 2010 op mijn SNWeblog uit zal werken. Hierbij zijn de publicatiedata aangepast aan de dagen, waarop ik wat in mijn eigen kladblokje gekrabbeld heb. In verband met mijn Facebook koppeling staat de datum ook in de tekst.
Bitez, 14-7-2010 (22:50)
Ik moet zeggen, het was nogal vroeg vanochtend. Zo ergens midden in de nacht moesten we op Schiphol zijn, om vervolgens rond half zeven te vertrekken naar Turkije.
Eindbestemming zal zijn Bitez, een badplaats vlak in de buurt van Bodrum, wat door de Turkse bevolking gezien wordt als een jet-set badplaats. Bitez wordt dan ook omschreven als een rustig, maar toch ook toeristisch plaatsje met een smal strand aan één van de vele baaien van het schiereiland.
Eenmaal uit het vliegtuig begon het al goed. Drie koffers afgeleverd op Schiphol, maar op het vliegveld van Bodrum verschenen er maar twee. Terwijl de hostess buiten op je staat te wachten, niet wetend wat er aan de hand is, sta je dus je koffer als vermist op te geven. En … je bent niet de enige.
Maar, na veel moeite, daarbij geïrriteerd door de dwarse Turkse bureaucratie aan het loket van de vrachtbehandelaar, zitten we in de bus naar Bitez. Later dan eigenlijk verwacht … maar goed.
Het vakantiegevoel komt al weer langzaam terug als je in de bus onderuit zakt. De vermiste koffer bevat eigenlijk allemaal extra spulletjes, de belangrijke spullen (kleren, zwemkleding e.d.) zitten gelukkig in de andere twee. En na een tocht langs allerlei hotels en appartementencomplexen belanden we op onze nieuwe stek voor de komende acht dagen. Snel koffers naar het appartement, en Bitez in. Even een kleine verkenningstoer, wat eten en nog even het zwembad in …. De vakantie is begonnen!
Gedurende mijn vakantie in Turkije heb ik een soort dagboekje bijgehouden, welke ik in de laatste week van juli 2010 op mijn SNWeblog uit zal werken. Hierbij zijn de publicatiedata aangepast aan de dagen, waarop ik wat in mijn eigen kladblokje gekrabbeld heb. In verband met mijn Facebook koppeling staat de datum ook in de tekst.
Soms lijkt het of je nergens aan toe kunt komen. Allerlei plannen zitten in je hoofd, en toch komt er niets uit. Alles wat je wilt, wil maar niet komen.
In de afgelopen weken terug de installatie van Sims 2 afgemaakt. Alle uitbreidingen en accessoires (behalve Home & garden) staan er weer op. En meteen aan de slag gegaan met Bodyshop, ik heb nog een fansite lopen, die sinds vorig jaar niet meer geupdate is. Ok, er staan er weer een paar op Sims2008.nl, maar een echte explosie was het dus niet….
Privé gezien ging het even wat minder. Mijn vrouw moest acuut opgenomen worden, omdat haar nierstenen begonnen op te spelen. Ineens zit je dan in het ziekenhuis om te horen, dat ze moet blijven. En dat blijven was ineens anderhalve week … alle ritme is er gewoon uit.
OK, vanuit mijn werk alle medewerking, bleek recht te hebben op zorgverlof van zes diensten, dus die zijn er doorheen gejaagd. Gelukkig liep nijn rooster deze weken net een beetje gunstig.
Al die “vrije tijd” had ook zijn voordelen. Op Facebook heb ik een Fanpage voor Sims2008 gemaakt, en mijn Legacy Sim Roxy Dawn is tot leven gekomen. Ze heeft zelfs haar eigen Facebook pagina en meer vrienden dan ik ooit verwacht had. Moet trouwens nog updaten … later deze week maar. En de legacy moet nog op SNW gezet worden.
Een ander voodeel van onverwachte “vrije tijd” is dat je kunt relativeren, even stil staan bij alles wat er om je heen gebeurd, of gebeurd is. En kun je weer nieuwe plannen, conclusies maken. Zelfs oplossingen voor simpele dingen bedenken.
Hoewel het geen pretje was voor mijn vrouw, de vervelende stenen zijn afgelopen woensdag verwijderd, heb ik de afgelopen twee weken stil kunnen staan bij alles wat er gebeurd was. En is de accu weer opgeladen, privé en zakelijk…
Het begon allemaal simpel. Er moest kastruimte komen, dus de meest voor de hand liggende stap, was een busritje naar de lokale IKEA.
Nu is IKEA voor mij net een pretpark. Ik vind het gewoon heerlijk om rond te wandelen en van alles uit te proberen. OK, mijn dochters vinden dat vaak niet zo prettig, maar als ik eenmaal binnen ben, voel ik nu eenmaal die drang opkomen.
Dus, na een lekker goedkoop IKEA ontbijt, lekker wandelen. Met als gevolg, dat ik, zonder gene, op mijn gemak keukens, stoelen, banken, kasten en bedden ga uitproberen. Zeg nou zelf, je wilt toch testen wat je wilt kopen en bij IKEA heb je daar alle ruimte voor. En … niemand die je op de vingers tikt.
Maar we dwalen af … het doel van de dag was kastruimte, en uiteindelijk liepen we dus richting kassa met twee legkasten en een grote ladenkast. Alleen al de naam geeft je vleugels … Aneboda.
Simpele witte kasten met leuke plastic raampjes.
Maar het leukste komt natuurlijk nog … en dat is niet het in elkaar zetten, daarin zijn we ondertussen experts geworden.
Nee, het leukste van een IKEA-meubel is de handleiding, bouwbeschrijving. Want ik blijf het een echte puzzel vinden. Zo’n plaatjesboek met maar één belangrijke tekst. Als je er niet uitkomt, kun je gewoon de IKEA bellen.
Ik heb het nog nooit geprobeerd, maar ik stel me er iets bij voor. Zo iets als … Oh, U heeft de Aneboda gekocht … Heeft U de handleiding gevolgd … Nee, meneer, ik kan U niet komen helpen … Meneer, ik kan hier echt niet weg … Ik verbind U door met de Klantenservice … Tja, een beetje doe het zelver doet het met Gamma …
Glibberen van stoeptegel naar stoeptegel, de binnenstraten zien eruit als spiegeltjes zonder spiegelbeeld. Fietsers, die weifelend op de fiets door de straat rijden, zoeken het schone spoor. Het is weer echt Nederlands … koud, glad, een verdwaalde sneeuwvlok. Winter in Nederland, als het ook echt winter is, en niet bijna lente.
En, als ik het weerbericht op mijn startpagina bekijk, wordt het de komende nachten echt niet beter. Er zitten verwachtingen richting 7 graden onder nul bij. Dat is koud, alhoewel in Rusland meten ze -34, dus wat loop ik te zeuren. Maar goed … ondanks dit vooruitzicht en de zeer gladde stenen in mijn tuin, stapte ik vanochtend gewoon op de fiets. Glad, maar gelukkig grotendeels te berijden. Om mij gelijktijdig te bescheuren om de mensen, die niet weten hoe ze moeten fietsen als het glad is.
Zoals de slimmeriken die vol in de rem gaan als ze de hoek om moeten. Misschien komt het omdat ik natuurlijk ook wat ervaring op de weg heb in een auto, maar iedereen weet toch wel, dat je met gladheid niet voluit moet remmen. Ok … behalve als je fietst zeker …
De boodschappen zijn in ieder geval veilig thuis gekomen, ik ook. Met een lekker warm bakkie koffie achter de computer gekropen. Windows ligt nog steeds plat, dus verdiep ik mij maar in Linux, dat ik als noodoplossing op de externe harde schijf gezet heb. Doe ik toch nog wat nuttigs vandaag…
Het nieuwe jaar is drie dagen oud, de afgelopen dagen moest ik werken. Dus, het weekend na 1 januari was niet echt een weekend. Tussen alle bedrijven door zie ik mijn goede voornemens al weer de mist ingaan.
Ieder jaar roep ik dat ik stop met roken, minder ga drinken en meer ga sporten. Nu … op 3 januari ben ik er al zeker van, dit gatt weer niet lukken. OK … Minder roken, maar ja …. voor hoe lang?
Eigenlijk bedenk ik me dat ik me niet druk moet gaan maken over goede voornemens. Uiteindelijk is het een soort mythe, op Nieuwjaarsdag roep je allerlei dingen, en de dag erna ben je alweer vergeten wat je allemaal geroepen hebt. Dus … er zijn voornemens, en ik bepaal zelf wanneer ik ze ga uitvoeren (misschien).
Wat zal 2010 ons eigenlijk brengen? Stopt de crisis, komt er een eind aan de donkere wolken? Ik voorspel geen toekomst, ik leef dag voor dag. Iedere dag heeft iets unieks, en dus zie ik wel wat de dag brengt.
Natuurlijk kijk ik verder. Op 1 januari, midden in de nacht, nam ik eigenhandig al het besluit om de December Bloggers op Facebook door te laten gaan. En Rosana heeft dit idee al rijkelijk gesteund de afgelopen dagen. Het veranderen van de Twitternaam was niet meer dan een ingeving, december is inmiddels al drie dagen achter ons….
Dus, en ik hoop met mij en Rosana meerderen, gaan we gewoon door met bloggen en updaten van de Facebook pagina. En soort Blog-station, waar iedereen zijn schrijfsels/tikwerk kan doorgeven om op die manier meer lezers te krijgen.
Op werkgebied kijk ik ook vooruit. Er komen een boel veranderingen en voor de dag- en nachtopvang, waar ik werk, is 2010 een cruciaal jaar. Een jaar waarin we moeten bewijzen, dat we bestaansrecht hebben als het gaat om de opvang van dak- en thuislozen. Gek genoeg eigenlijk, want de opvang draait al meer dan 12 jaar…
Maar dat het een druk jaar met veranderingen gaat worden, dat weet ik wel zeker.
Toch durf ik een beetje toekomst te kijken. Voor Simsnetwerk zal 2010 een onverwacht jaar worden, met een nieuwe look. Op het gebied van De Sims zal er zeker van alles gebeuren, en ook voor Spore verwacht ik nog wel wat actie. Als ik kijk naar verschillende ontwikkelingen, zullen voor mijn andere paradepaardjes (Wii en DS) zeker nog leuke games verschijnen, kortom …. Al met al wordt 2010 best wel interessant, of ik nu wel of niet met mijn voornemens ga stoeien.
Wat me vandaag toch overkwam, schertst alle verbazing. Eén van de leerkrachten op de school van mijn jongste dochter kwam op het schoolplein naar me toe.
Nu zitten we al zo’n veertien jaar vast op deze school, mijn vrouw is daar zelfs peuterleidster, dus voor de leerkrachten ben ik geen onbekende. Daarnaast, met mijn onregelmatige werktijden, zien ze me dus ook niet zo vaak.
“Zeg, Paul, misschien een rare vraag, maar hoe zit je met je kerstgevoel?”, vraagt de juf van groep 5 aan mij.
Voor ik door ga, schets ik even hoe de situatie ervoor staat. Op de voordeur van de school hangt een affiche met “Welkom Sinterklaas”. Ik heb net de cadeautjes voor de peuters afgegeven bij mijn vrouw en ik had net te horen gekregen, dat we op vrijdag om half 8 aanwezig zijn om het podium op te bouwen.
Goed, op dat moment vraagt iemand hoe het staat met mijn kerstgevoel…
De aap komt gelukkig snel uit de mouw. Of ik op 17 december vrij ben, want het pak voor de Kerstman lag al klaar. Tenminste … als ik het leuk zou vinden, om dit jaar de kinderen op het schoolplein te willen verwelkomen met een “Hoo Hoo Hoo” en een “Vrolijk Kerstfeest”. Met de belofte mijn rooster er even op na te kijken ga ik naar huis.
Thuis zijn de reacties verschillend, maar als ik zachtjes mompel, dat ik die avond vrij ben, begint mijn jongste dochter te glunderen. Ze zit dan wel in groep 8 en weet heus wel dat Sinterklaas en de Kerstman leuke verzinsels zijn, maar papa als Kerstman ziet ze wel zitten. En dat geeft mij ook weer een goed gevoel … een kerstgevoel.
Echter voor misschien een uurtje, want als ik mijn vijfde hotdog pak, hoor ik iemand in de kamer zeggen: “Hee, pap, dat je Kerstman gaat spelen wil niet zeggen, dat je dezelfde buik moet hebben, hoor.”
Newer Posts »