Bitez, 18 juli 2010
Vandaag hebben we ons getrakteerd op een Lazy Cruise. Het uitgangspunt van deze boottocht langs de vele kleine Turkse eilandjes en baaien is NIETS DOEN. En … daar zijn we natuurlijk goed in, als we op vakantie zijn.
Ons cruiseschip ligt in de baai bij Gümbet, een badplaats vlakbij Bitez. Op de eerste foto zien jullie, dat het cruise-gedeelte ergens in de Egeïsche Zee moet zijn gevallen, maar het is een boot, het vaart, dus vooruit met de … geit (?).
Het bovendek is het zonnedek. Dit is een zeer grote blauwe gymnastiekmat, dat bij aankomst al zo heet is dat je er een ei op kunt bakken. Een handdoek is dus een must, wil je op het zonnedek willen zitten. Benedendeks is een ruime kajuit, waar met gemak zo’n 40 mensen uit de zon kunnen zitten.
En, natuurlijk een bar. Met echte toeristische prijzen … want er moet wat geld verdiend worden.
Eenmaal op het water “valt” het gelukkig allemaal wel mee. Ondanks de gemiddelde temperatuur van 35 graden of meer, is het dankzij de zeebries draaglijk in de zon.
De eerste stop is Camel Beach. Volgens de informatie kun je hier kameel rijden. De aanwezige kamelen hebben eerder een Algida ijsje nodig, dan een toerist op hun rug. Reden te meer om ze met rust te laten… Camel Beach ziet er zelf uit als een aanlegsteiger met een bar, een ijstentje en een souvenirshop.
Daarna wordt het een gezellige baaientoer, waarbij het bij iedere stop mogelijk is om te zwemmen. Rond het middaguur een lunch, met macaroni, kofte (Turks gehakt) en wat sla (bij de prijs inbegrepen). Verder heb je de hele dag de tijd om vooral niets te doen. Je fotografeert wat, je drinkt wat koud water, kijkt wat om je heen … En uiteindelijk ben je verheugd als de toerleiding aangeeft dat de volgende stop de thuishaven zal zijn.
Een dagje niets doen lijkt een gunst, maar uiteindelijk zit je vast op een boot en verveelt het niets doen al gauw. Maar er wel aan toegekomen om wat leuke plaatjes te schieten, die zo in een jigsaw puzzeldoos kunnen.
Gedurende mijn vakantie in Turkije heb ik een soort dagboekje bijgehouden, welke ik in de laatste week van juli 2010 op mijn SNWeblog uit zal werken. Hierbij zijn de publicatiedata aangepast aan de dagen, waarop ik wat in mijn eigen kladblokje gekrabbeld heb. In verband met mijn Facebook koppeling staat de datum ook in de tekst
Bitez, 17-7-2010
Vandaag gewoon lekker rustig aan gedaan. Heerlijk uitgerust bij het zwembad, een lekkere wandeling naar het einde van de boulevard. Gewoon genieten. Daarbij een beetje gefotografeerd, maar wel vroeg naar bed. Morgen staat er een cruise op het programma.
‘s Avonds hadden we een kleine verrassing. Als je een fooitje achterlaat voor het schoonmaakteam (ze komen hier elke dag schoonmaken en lakens verversen), laten ze een leuke attentie achter. Op ons bed vonden we een zwanenpaar (of een hartje) gemaakt van handdoeken….
Bitez, 16-7-2010 (13:00)
Vanochtend hebben we het openbare vervoer in Turkije uitgeprobeerd. Een kleine uitleg is op zijn plaats. Turkije heeft een relatief goedkoop busnetwerk met busjes, waar ongeveer 12 mensen in kunnen zitten. Dit wordt Dolmus genoemd. De Dolmus rijdt volgens een vaste route van de ene plaats naar de andere, maar in tegenstelling tot ons openbaar vervoer kent het systeem geen haltes. Om de bus te laten stoppen, sta je ergens langs de route en steekt gewoon je hand op. Het busje stopt dan gewoon langs de kant van de weg, ongeacht waar hij zich op de rijbaan bevindt.
Men betaalt de reis in Turkse lira, maar ook dit gaat nogal “vreemd”. Je roept waar je heen wilt, geeft het geld via de medepassagiers naar voren en via dezelfde passagiers krijg je het wisselgeld terug. Tja … de Turkse bevolking vertrouwt elkaar en haar toeristen.
De chauffeurs hebben volgens mij hun opleiding gekregen in het spel Need for Speed, of een soortgelijke game. Toeterend, snijdend, bumper klevend zoeken zij hun weg over de rijbanen. Ik rijd al wat jaartjes auto, maar ik ben er achter gekomen, dat het Turkse verkeer zich zeer agressief voort beweegt. En … een Dolmus wordt gewoon gevuld, alsof er vee naar de markt gebracht moet worden. Voor je er erg in hebt, zitten en staan er zo’n twintig mensen in het busje. En de chauffeur … die duwt zijn busje door het verkeer, zonder rekening te houden met de mensen die zich staande proberen te houden.
Een zeer attractieve belevenis, een ritje in een rollercoaster is volgens mij veiliger … maar, ondanks alles hebben we het er zonder kleerscheuren vanaf gebracht.
Gedurende mijn vakantie in Turkije heb ik een soort dagboekje bijgehouden, welke ik in de laatste week van juli 2010 op mijn SNWeblog uit zal werken. Hierbij zijn de publicatiedata aangepast aan de dagen, waarop ik wat in mijn eigen kladblokje gekrabbeld heb. In verband met mijn Facebook koppeling staat de datum ook in de tekst.
Bitez, 15-7-2010 (22.00)
Warm … Wat een verschil met ons kouwe kikkerlandje. Vanochtend, vanuit mijn appartement met air-conditioning, liep ik al tegen een muur van warmte op. Gewoon, zo om een uur of acht, even naar het supermarktje lopen voor wat brood en boem … de temperatuur stond al op zo’n kleine 30 graden.
Nu ben ik al vrij snel verhit, dus het zweet kwam me lachend tegemoet. Maar dat is zuiver gewenning, ik was natuurlijk nog een beetje gewend aan de Nederlandse warmte….
Prachtig … Vandaag hebben we even rustig ons vakantieparkje bekeken, en uiteindelijk gestand bij het zwembad. Wat een heerlijkheid, lekker koel water bij een temperatuur van 35 graden gemiddeld. Het park zelf ziet eruit als een klein dorp, met twee “pools”, restaurantje, bij beide zwembaden een bar … Kortom, prachtig.
Goedkoop … Je moet toch ook eten, dus vanavond zijn we de boulevard van Bitez afgewandeld. De boulevard is eigenlijk een aaneengesloten horecapromenade. Volgens mij is het gehele Turkse restaurantleven neergestreken in deze badplaats.
De plaatselijke munt is de Turkse Lira, welke ongeveer € 0,50 waard is. En dat maakt een diner voor drie wel erg goedkoop. Een halve liter bier komt uiteindelijk op zo’n € 3,50, wat toch wel meevalt. Een redelijke maaltijd ligt rond de € 7,00. Langs de boulevard zag ik zelfs een Engels Ontbijt voor maar € 3,25.
Ik denk, dat we regelmatig buiten de deur zullen eten. Alleen vanavond al waren we met zijn drieën, omgerekend, nog geen € 35,00 kwijt voor eten en drinken.
Gedurende mijn vakantie in Turkije heb ik een soort dagboekje bijgehouden, welke ik in de laatste week van juli 2010 op mijn SNWeblog uit zal werken. Hierbij zijn de publicatiedata aangepast aan de dagen, waarop ik wat in mijn eigen kladblokje gekrabbeld heb. In verband met mijn Facebook koppeling staat de datum ook in de tekst.
Bitez, 14-7-2010 (22:50)
Ik moet zeggen, het was nogal vroeg vanochtend. Zo ergens midden in de nacht moesten we op Schiphol zijn, om vervolgens rond half zeven te vertrekken naar Turkije.
Eindbestemming zal zijn Bitez, een badplaats vlak in de buurt van Bodrum, wat door de Turkse bevolking gezien wordt als een jet-set badplaats. Bitez wordt dan ook omschreven als een rustig, maar toch ook toeristisch plaatsje met een smal strand aan één van de vele baaien van het schiereiland.
Eenmaal uit het vliegtuig begon het al goed. Drie koffers afgeleverd op Schiphol, maar op het vliegveld van Bodrum verschenen er maar twee. Terwijl de hostess buiten op je staat te wachten, niet wetend wat er aan de hand is, sta je dus je koffer als vermist op te geven. En … je bent niet de enige.
Maar, na veel moeite, daarbij geïrriteerd door de dwarse Turkse bureaucratie aan het loket van de vrachtbehandelaar, zitten we in de bus naar Bitez. Later dan eigenlijk verwacht … maar goed.
Het vakantiegevoel komt al weer langzaam terug als je in de bus onderuit zakt. De vermiste koffer bevat eigenlijk allemaal extra spulletjes, de belangrijke spullen (kleren, zwemkleding e.d.) zitten gelukkig in de andere twee. En na een tocht langs allerlei hotels en appartementencomplexen belanden we op onze nieuwe stek voor de komende acht dagen. Snel koffers naar het appartement, en Bitez in. Even een kleine verkenningstoer, wat eten en nog even het zwembad in …. De vakantie is begonnen!
Gedurende mijn vakantie in Turkije heb ik een soort dagboekje bijgehouden, welke ik in de laatste week van juli 2010 op mijn SNWeblog uit zal werken. Hierbij zijn de publicatiedata aangepast aan de dagen, waarop ik wat in mijn eigen kladblokje gekrabbeld heb. In verband met mijn Facebook koppeling staat de datum ook in de tekst.
De laatste weken raakt alles een beetje in het slop. Met de start van een nieuwe site (LdH Haarlem voor Dutch Homeless), gesponsord vanuit mijn eigen domein, en de nodige perikelen op privé en werkgebied, is juist het leuke achterwege gebleven.
Gewoon even bloggen, even een spelletje. OK, wel actief op Facebook, maar daar blijft het dan bij. Enkele weken terug Sims 2 opnieuw geïnstalleerd, gisteren Bodyshop weer eens geopend. Goh, het is alweer een hele tijd geleden dat ik aan het recoloren ben geweest …. Moest zelfs even nadenken.
Nog steeds blijf ik een fervent aanhager van Paint.Net, maar de laatste creaties zijn bewerkt met Gimp. Het is wat uitgebreider dan Paint.Net, en dus werd het zelfs een puzzeltje bij de eerste recolor.
Maar goed, de eerste creatie zijn gemaakt en ben ik ondertussen begonnen aan de Sims2008 Summer Collection 2010. Ze komen zonder twijfel op Sims2008, en ik hoop dat SNW in de nieuwe versie natuurlijk ook uploads aanvaardt. Dat is echter voor latere zorg.
De eerste nieuwe creaties zijn klaar, dus hier een voorproefje…. (Ze zijn ook te vinden in mijn Facebook Fotoalbum)
Als ik mijn Favorietentab open en kijk in het vakje Netwerken, begin ik echt aan mijzelf te twijfelen. Had nooit gedacht, dat zoveel sociaal leven werkelijkheid kon worden.
Om maar wat op te noemen … Facebook, Hyves, Twitter, YouTube, Flicker, Picasa, Urkut, TwitPic, MSN, Yahoo Messnger … hallo, waar halen ze het vandaan? Ik begin te geloven, dat de troonrede van de laatste Prinsjesdag ook voor mij van toepassing is.
Ik hoef de deur niet meer uit, mijn collega’s, mijn vrienden, mijn familie kan ik allemaal via de sociale netwerken bereiken. En geef toe, het is goedkoper dan een avondje stappen.
Ik hoef geen rondjes te geven, mijn biertje staat kouder dan in de kroeg en kost minder ook. En tegelijkertijd nog leuke spelletjes doen ook … boerderijtje houden, mijn eigen eetcafé runnen, zelfs mijn eigen stad heb ik online staan.
Dus … wie had het over vervreemding?
Ik heb nog nooit zoveel vrienden gehad dan in mijn Social Network. En hoewel we niet dagelijks tegen elkaar praten (chatten), zorgen we voor elkaars boerderij, komen we eten in elkaars eetcafé en reageren we op elkaars prikbord.
Heb gewoon geen tijd om te vervreemden…. Ik netwerk de hele dag, want als je een netwerk hebt, hoor je erbij, dus vervreemd je ook niet.
Als er vroeger iets fout ging, riep mijn moeder altijd: Alles kom reg. Een beetje verbasterd Zuid Afrikaans, kwam ik later achter voor “Alles komt goed”.
En juist die simpele zin is een belangrijk deel van mijn leven. Het maakt niet uit wat er gebeurd, alles komt goed.
Zo ook mijn grote PC probleem. Afgelopen weekend heb ik alle plannen gewijzigd, de installatie CD van mijn laptop in de PC gezet en heb, zonder enige schroom, Windows XP Home erop gezet.
Met als gevolg, dat alles gewoon weer werkt!!!
Meteen hield dit in, dat de “belangrijkste”games op mijn PC al in de herinstallatie zitten. Spore staat er al in zijn geheel weer op, De Sims 2 + Nachtleven zijn dit weekend al geïnstalleerd. River’s Hill is weer officieel open (zie ook http://wp.me/p99nZ-r) en mijn maatje Corosben Mini’Mata kan zijn avonturen weer vervolgen.
Mijn moeder had weer gelijk … alles kom reg.
Vanmorgen was het weer zo ver. Grote, irritante sneeuwvlokken … ik zeg expres irritant, want het gaat nu toch echt vervelen. Dan wel, dan niet … ik ben best wel een liefhebber van de winter … maar nu wordt het gewoonweg vervelend.
Nu, nog geen twee uur later, kijk ik naar een bijna heldere lucht, een volle zon en zie ik alle troep, die vanochtend de nodige uitglijders veroorzaakte, weer verdwijnen (als sneeuw voor de zon 
)
Een paar dagen geleden een auto gehuurd, en vanmorgen had ik meteen weer door, waarom ik zo blij ben met mijn fiets. Wat kunnen mensen ongelooflijk achterlijk reageren, als er ineens sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen.
Goed, dochters waren al lang blij. Allebei netjes naar school gebracht, dus die zijn veilig aangekomen. Maar bij de school van de oudste had ik meteen door, hoe het mogelijk was, dat daar zo vaak “bijna” ongelukken met fietsers ontstaan.
Ze letten werkelijk nergens op. Terwijl je staat te wachten op fietsers, die je netjes voor moet laten gaan, duiken er hele horden vanaf het fietspad aan de overkant vlak langs de auto het straatje naar de school in. Niemand kijkt, rijdt gewoon door … Als automobilist heb je dus ogen aan zes kanten nodig, wil je niet “per ongeluk” zo’n onbesuisde ezel scheppen.
Want anders kan ik deze onbesuisde scholieren niet noemen, gewoon ezels. Hoewel ik zelf veel fiets, en best wel eens ergens snel tussen door duik, is dit gewoon onverantwoord rijgedrag.
Eén steekt over en de rest van de horde, duikt er als een lange sliert achter aan. Wie toevallig van de tegenover gestelde richting komt, moet gewoon remmen … wat geen succes is als sneeuw de wegen besmeurt. Zelfs fietsers, die aan je eigen kant rechtdoor willen (en dus voorrang horen te krijgen), moeten in de rem … de niets ontziende horde duwt zich als het ware het straatje in.
Vreemd genoeg valt mij dit alleen op, als ik zelf weer eens in een auto zit, of zelf rijdt. Hoewel ik al aardig wat jaartjes mijn rijbewijs heb, ben ik toch wel blij, dat wij jaren terug besloten de geldverslinder de deur uit te doen. Toch … als ik dan weer eens een paar dagen heb rondgereden (met of zonder sneeuw) … heb ik voldoende energie om de fiets weer te pakken.
Dus, vanavond gaat de auto weer terug naar de verhuurder en is het weer fietsen geblazen …
Het laatste schrijfkunstje is al weer bijna twee weken geleden. Ik schrik er eigenlijk zelf van. Maar zo vlak voor de nieuwe maand heb ik mezelf voor de laptop gehezen om toch wat te tikken.
Februari begint trouwens goed, ik heb nog wat vrije dagen tot aan donderdag, dus de mogelijkheid om even bij te tanken. Want soms is dat echt nodig. De afgelopen twee weken stonden dan ook echt wel in het teken van werk, huiselijk gedoe en kleine zaakjes oplossen. Zo iets als … druk op het werk, maar privé ook de nodige drukte. En dan is het gewoon heerlijk, als je na een vrij weekend nog een paar dagen over hebt.
Wat niet direct mijn wens is, met dat soort dingen ben ik een workaholic. Liever ben ik twee dagen vrij en ga dan weer aan de slag. Nu, dit weekend, heb ik eens bewust gekozen voor huisje, boompje, beestje … om gewoon tot rust te komen.
Nog wat gebeurd, de afgelopen weken. Best wel!!
Op het werk was het soms wat chaotisch, zo lang deze winter niet weet of hij komt of gaat, betekent dit extra drukte op de nachtopvang. In principe hebben we plaats voor 42 mensen, maar de laatste weken zitten we op een gemiddelde van 46 per nacht. Wat inhoudt, dat zo’n 4 tot 6 mannen ‘s nachts een plekje in de gemeenschappelijke zaal maken, want de bedden zijn vol. Kortom … druk, druk en nog eens druk.
Prive wordt eigenlijk gekleurd door de drukte op het werk. Dus, snel moe en als ik even vrij was, dan “nam” ik het ervan. Wordt natuurlijk niet altijd in dank afgenomen, maar goed … ze zijn wat van me gewend.
Maar ook leuke dingen in die laatste weken, zoals een concert van Wolter Kroes. Hij had één optreden in Haarlem, dus vrouw en dochters wilden daar naar toe. Ik dus ook mee, iemand moet er rijden natuurlijk. Nu ben ik best wel gecharmeerd van het Nederlandse lied, maar je weet nooit.
En … 100% meegevallen, een uitstekende show met veel oude en nieuwe nummers, gewoonweg gezellig. Het leukste was aan het einde … Wolter kwam gewoon de foyer in, nam plaats achter de merchandise en deelde handtekeningen uit.
Top … gewoon alsof hij dagelijks in Haarlem was … en mijn jongste kreeg het voor elkaar om met hem op de foto te gaan. Haar dag kon niet meer stuk ……
En dan nu … februari. Slechts 28 dagen te gaan, voor we weer in maart zitten. Vanavond nog even snel de zomervakantie plannen en dan naar bed …
Newer Posts »