Als er vroeger iets fout ging, riep mijn moeder altijd: Alles kom reg. Een beetje verbasterd Zuid Afrikaans, kwam ik later achter voor “Alles komt goed”.
En juist die simpele zin is een belangrijk deel van mijn leven. Het maakt niet uit wat er gebeurd, alles komt goed.

Zo ook mijn grote PC probleem. Afgelopen weekend heb ik alle plannen gewijzigd, de installatie CD van mijn laptop in de PC gezet en heb, zonder enige schroom, Windows XP Home erop gezet.
Met als gevolg, dat alles gewoon weer werkt!!!

Meteen hield dit in, dat de “belangrijkste”games op mijn PC al in de herinstallatie zitten. Spore staat er al in zijn geheel weer op, De Sims 2 + Nachtleven zijn dit weekend al geïnstalleerd. River’s Hill is weer officieel open (zie ook http://wp.me/p99nZ-r) en mijn maatje Corosben Mini’Mata kan zijn avonturen weer vervolgen.

Mijn moeder had weer gelijk … alles kom reg.

Vanmorgen was het weer zo ver. Grote, irritante sneeuwvlokken … ik zeg expres irritant, want het gaat nu toch echt vervelen. Dan wel, dan niet … ik ben best wel een liefhebber van de winter … maar nu wordt het gewoonweg vervelend.

Nu, nog geen twee uur later, kijk ik naar een bijna heldere lucht, een volle zon en zie ik alle troep, die vanochtend de nodige uitglijders veroorzaakte, weer verdwijnen (als sneeuw voor de zon )
Een paar dagen geleden een auto gehuurd, en vanmorgen had ik meteen weer door, waarom ik zo blij ben met mijn fiets. Wat kunnen mensen ongelooflijk achterlijk reageren, als er ineens sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen.
Goed, dochters waren al lang blij. Allebei netjes naar school gebracht, dus die zijn veilig aangekomen. Maar bij de school van de oudste had ik meteen door, hoe het mogelijk was, dat daar zo vaak “bijna” ongelukken met fietsers ontstaan.

Ze letten werkelijk nergens op. Terwijl je staat te wachten op fietsers, die je netjes voor moet laten gaan, duiken er hele horden vanaf het fietspad aan de overkant vlak langs de auto het straatje naar de school in. Niemand kijkt, rijdt gewoon door … Als automobilist heb je dus ogen aan zes kanten nodig, wil je niet “per ongeluk” zo’n onbesuisde ezel scheppen.
Want anders kan ik deze onbesuisde scholieren niet noemen, gewoon ezels. Hoewel ik zelf veel fiets, en best wel eens ergens snel tussen door duik, is dit gewoon onverantwoord rijgedrag.
Eén steekt over en de rest van de horde, duikt er als een lange sliert achter aan. Wie toevallig van de tegenover gestelde richting komt, moet gewoon remmen … wat geen succes is als sneeuw de wegen besmeurt. Zelfs fietsers, die aan je eigen kant rechtdoor willen (en dus voorrang horen te krijgen), moeten in de rem … de niets ontziende horde duwt zich als het ware het straatje in.

Vreemd genoeg valt mij dit alleen op, als ik zelf weer eens in een auto zit, of zelf rijdt. Hoewel ik al aardig wat jaartjes mijn rijbewijs heb, ben ik toch wel blij, dat wij jaren terug besloten de geldverslinder de deur uit te doen. Toch … als ik dan weer eens een paar dagen heb rondgereden (met of zonder sneeuw) … heb ik voldoende energie om de fiets weer te pakken.
Dus, vanavond gaat de auto weer terug naar de verhuurder en is het weer fietsen geblazen …

Het laatste schrijfkunstje is al weer bijna twee weken geleden. Ik schrik er eigenlijk zelf van. Maar zo vlak voor de nieuwe maand heb ik mezelf voor de laptop gehezen om toch wat te tikken.

Februari begint trouwens goed, ik heb nog wat vrije dagen tot aan donderdag, dus de mogelijkheid om even bij te tanken. Want soms is dat echt nodig. De afgelopen twee weken stonden dan ook echt wel in het teken van werk, huiselijk gedoe en kleine zaakjes oplossen. Zo iets als … druk op het werk, maar privé ook de nodige drukte. En dan is het gewoon heerlijk, als je na een vrij weekend nog een paar dagen over hebt.
Wat niet direct mijn wens is, met dat soort dingen ben ik  een workaholic. Liever ben ik twee dagen vrij en ga dan weer aan de slag. Nu, dit weekend, heb ik eens bewust gekozen voor huisje, boompje, beestje … om gewoon tot rust te komen.

Nog wat gebeurd, de afgelopen weken. Best wel!!
Op het werk was het soms wat chaotisch, zo lang deze winter niet weet of hij komt of gaat, betekent dit extra drukte op de nachtopvang. In principe hebben we plaats voor 42 mensen, maar de laatste weken zitten we op een gemiddelde van 46 per nacht. Wat inhoudt, dat zo’n 4 tot 6 mannen ’s nachts een plekje in de gemeenschappelijke zaal maken, want de bedden zijn vol. Kortom … druk, druk en nog eens druk.
Prive wordt eigenlijk gekleurd door de drukte op het werk. Dus, snel moe en als ik even vrij was, dan “nam” ik het ervan. Wordt natuurlijk niet altijd in dank afgenomen, maar goed … ze zijn wat van me gewend.
Maar ook leuke dingen in die laatste weken, zoals een concert van Wolter Kroes. Hij had één optreden in Haarlem, dus vrouw en dochters wilden daar naar toe. Ik dus ook mee, iemand moet er rijden natuurlijk. Nu ben ik best wel gecharmeerd van het Nederlandse lied, maar je weet nooit.
En … 100% meegevallen, een uitstekende show met veel oude en nieuwe nummers, gewoonweg gezellig. Het leukste was aan het einde … Wolter kwam gewoon de foyer in, nam plaats achter de merchandise en deelde handtekeningen uit.
Top … gewoon alsof hij dagelijks in Haarlem was … en mijn jongste kreeg het voor elkaar om met hem op de foto te gaan. Haar dag kon niet meer stuk ……

En dan nu … februari. Slechts 28 dagen te gaan, voor we weer in maart zitten. Vanavond nog even snel de zomervakantie plannen en dan naar bed …