Vaste prik voor mij … werken met Kerstmis. Dus ook dit jaar als het ware de klos voor twee nachten, met als extra het voorbereiden van het kerstontbijt op Eerste en Tweede Kerstdag op de nachtopvang in Haarlem. Wat eigenlijk tot gevolg had, dat Kerstavond hier thuis ontaardde in een Boxing Day, omdat ik op Eerste Kerstdag uit mijn eerste nachtdienst kwam.
Bijkomend voordeeltje voor mij … dat betelkende dus ook dat ik mijn verjaardagskado’s een paar dagen eerder kreeg. En dit jaar hadden ze gedacht aan mijn liefhebberij muziek en film en werd ik verrast met een Ipod Nano.
Naast werken gewoon lekker met vrouw, kinderen en aanhang de Kerst doorgebracht, gewoon thuis met lekker eten, drie dagen Home Alone op TV en natuurlijk, hoe onfortuinlijk, na Kerst mijn verjaardag.
Mijn dochters waren op Tweede Kerstdag, toen ik een beetje slaap aan het inhalen was, in alle vroegte kaarten gaan halen voor Circus Renz, het enige Nederlandse Nationale Circus, dat rond kerst zijn tent altijd in Haarlem opzet.
Dus op mijn verjaardag zaten we in het circus met een prachtige show. Een leuk extraatje naast de Ipod, die ik al had gehad.
Het nadeel van nachtdiensten is dat ik altijd wat achter loop als het gaat om het nieuws. Daarnaast, op dit soort dagen komt onze krantenjongen echt niet langs, dus vandaag bekeek ik wat ik de afgelopen dagen zo’n beetje gemist had.
En dus bleken we er een held bij te hebben. Een Nederlander, die door een snelle actie een rampzalige Kerst had voorkomen. Heldendom geeft je vleugels, of verbrande vingers zoals bij deze Jasper. Mijn vraag is alleen, weten we volgend jaar nog wie Jasper was????
En natuurlijk de Kerstboodschap van de Koningin. Ook dit jaar had ik deze gemist, maar de reacties waren overduidelijk. We moesten maar eens stoppen met Twitteren, Hyven of Facebook. De mensen zijn aan het vervreemden door het digitale snelverkeer. We weten niet eens wie onze buren zijn, aldus onze Koningin … En eerlijk gezegd, ik ben blij toe dat ik eigenlijk niet weet wie mijn buren zijn … Heb het veel te druk met Twitteren en bloggen over mijn buren 
Gedurende de Kerstdagen had ik offline blogs gemaakt voor de Engelse blog op de laptop. Vanavond zet ik ze online op Odds & Evens
De laatste dagen niet echt aan bloggen toegekomen, het weekend stond in het teken van de nachtdiensten. Terwijl er een weeralarm werd uitgegeven, mensen geadviseerd werden vooral thuis te blijven, zat ik om 11 uur ’s avonds op de fiets … glibberend door de ontstane blubber.
Maar we mogen niet klagen, het is de eerste dag van het seizoen en er ligt sneeuw. Terwijl ik dit zit te tikken, sneeuwt het er op los. En het beeld is gewoonweg prachtig, alles is wit. En natuurlijk heeft dit ook zijn leuke kanten … bekijk de foto’s van de sneeuwmannen in mijn voortuin.
Eindelijk was het dan zo ver. Kerstfeest op school en ik was nog steeds de gelukkige … de Kerstman. De afgelopen dagen rondgelopen met een vervelend onderbuik gevoel, er moest zelfs wat Norit aan te pas komen. De oorzaak was ook snel gevonden … slecht weer op komst.
En vanmorgen kwam alles uit, een dunne sneeuwlaag versierde het straatbeeld. En de helle dag wisselden stuifsneeuw en sneeuwvlokken elkaar dan ook af. Maar het mooiste was toch wel vanavond.
Grote sneeuwvlokken dwarrelden neer, toen ik het schoolplein opliep. Dit is wat je wilt, zeker als je voor Kerstman mag spelen. Na een geheimzinnige verkleedpartij mocht ik eindelijk met een bulderend “Ho Ho Ho” het schoolplein onveilig maken.
Blijkbaar had iemand zijn mond voorbij gepraat, want al gauw hadden de wat oudere kinderen door, wie de Kerstman moest zijn. Immers, ik loop al zo’n 14 jaar rond op school als ouderraadslid en hulpouder. Maar voor wie het niet meteen in de gaten had, of wist, was ik de Kerstman …. de neef van Sinterklaas.
Op het schoolplein werd er dan ook gezellig gezongen door de leerkrachten, en (als echte liefhebber van kerstliedjes) baste en bromde ik vrolijk mee. Het was een leuke ervaring.
Nog leuker was, toen ik eenmaal weer als Paul op de gang stond, dat de kleuters, die zich een half uur eerder rondom mij drongen, me voorbij liepen zonder ook maar iets in de gaten te hebben. Dan maak je een sprookje pas echt waar….
Afgelopen nacht ging het kwik onder nul, het heeft gevroren. En hoewel de winter begint op de 21ste, de kou zet zich alvast in, 7 dagen eerder.
Het is koud, zeker als je het nog niet verwacht had. In de tuin stond nog een emmertje water, daar ligt een mooi dun laagje ijs op.
Het vooruitzicht is veelbelovend. De komende week zal de temperatuur zeker een paar graden onder nul zitten ‘s nachts, en ergens in mijn achterhoofd hoor ik al kerstliedjes met sneeuw erin. “White Christmas”, “Let it Snow”, ze spelen al in mijn hoofd. Komende donderdag ben ik Kerstman op de school van mijn dochter, dus een beetje sneeuw erbij zou het wel leuker maken.
Mijn professionele kant laat echter ook van zich horen. Als hulpverlener bij de nachtopvang voor dak- en thuislozen, zie ik ook de keerzijde van de medaille. Mensen, die verdrongen zijn naar de straten, die niets of weinig meer hebben, lopen door de koude stad. De opvang biedt plaats aan 42 mensen, in tijden van kou wordt er wel een winteropvang opgezet. Maar niet iedereen kan of wil daar gebruik van maken.
Als het kouder wordt, kan je je erop kleden. Maar wat heb je aan warme kleding als je lichamelijke weerstand laag is. Een extra trui, een deken om onder te schuilen, dat kunnen we wel aanbieden … maar is dat genoeg??
Het is een vreemde wereld waar we in leven, en hoewel ik vrolijk wordt van de gedachte van een witte Kerst, de harde realiteit zet me weer met twee benen op de grond.
Helemaal vergeten, de Kerstman staat al te dringen voor de deur, maar ik had nog een paar foto’s over van het Sinterklaasfeest op de school van mijn jongste dochter
Dus bij deze 
Het wordt weer de tijd van lijstjes. Verlanglijstjes, to-do lijstjes, goede voornemen lijstjes, boodschappenlijstjes … ach je komt er gewoon in om.
Voor mijn werk heb ik ruimte gemaakt in mijn agenda om alle dingen op te schrijven, die ik toch nog voor 31 december gerealiseerd wil zien. Het wordt al een vrij grote to-do lijst, want ik heb natuurlijk al een weekje minder gehad deze maand.
Een andere grote lijst wordt vast de boodschappenlijst. Hoewel ik op 24 en 25 december nachtdienst draai, ben ik met Kerst eigenlijk gewoon thuis. Om het simpel te zeggen, ik kan gewoon mee eten… Nu vieren we al jaren kerst gewoon thuis, vrouw, kinderen, aanhang … maar we proberen toch wel ieder jaar iets origineels te bedenken.
Kom ik meteen op verlanglijstjes. Eigenlijk doen we hier niet aan. Iedereen besteedt een schappelijk bedrag voor een cadeautje voor de anderen. Mijn vrouw en ik gaan wel eens een beetje over de top, maar wij zijn natuurlijk de ouders. De komende weken zal er wel langzaam een stapeltje cadeau’s onder de boom verschijnen.
Goede voornemens … juist … daarover later.
Het is alweer de zevende van de maand. Mijn weekje vrij zit erop, over een klein uurtje zit ik al weer op de fiets naar mijn werk.
Iedere dag bloggen lijkt ook geen echte belofte, de afgelopen dagen waren hectisch. Heb naast deze weblog natuurlijk ook een Engelse gezet (Odds and Evens), met als gedachte, dat ik dan een beetje om en om ga bloggen. Of te wel of in het Nederlands, of in het Engels. Maar dit weekend stond bol van allerlei acties.
Zo hadden we natuurlijk afgelopen vrijdag het Sinterklaasfeest op school. Tijdens het feest besefte ik me, dat dit voor mij, als ouder, de laatste keer is, dat ik hieraan mee help. Mijn oudste is nu 19 jaar, dus de afgelopen 14 jaar zijn mijn vrouw en ik al actief voor de school. Dat zijn heel wat Sinterklaasfeesten als je het simpel bekijkt.
Zaterdag en zondag ben ik druk in de weer geweest met de kamer van mijn oudste dochter. Net jarig geweest en van haar verjaardagsgeld bij IKEA een bed gekocht. Dus bed in elkaar, nieuwe planken, TV-steun opgehangen, kortom een productief weekend.
Mijn vrouw heeft onze ouwe getrouwe kunstboom van zolder gehaald en … inderdaad opgetuigd. Sinterklaas was het land nog niet uit en we zaten alweer in de kerstsfeer. Alleen de liedjes ontbraken….
Wat me vandaag toch overkwam, schertst alle verbazing. Eén van de leerkrachten op de school van mijn jongste dochter kwam op het schoolplein naar me toe.
Nu zitten we al zo’n veertien jaar vast op deze school, mijn vrouw is daar zelfs peuterleidster, dus voor de leerkrachten ben ik geen onbekende. Daarnaast, met mijn onregelmatige werktijden, zien ze me dus ook niet zo vaak.
“Zeg, Paul, misschien een rare vraag, maar hoe zit je met je kerstgevoel?”, vraagt de juf van groep 5 aan mij.
Voor ik door ga, schets ik even hoe de situatie ervoor staat. Op de voordeur van de school hangt een affiche met “Welkom Sinterklaas”. Ik heb net de cadeautjes voor de peuters afgegeven bij mijn vrouw en ik had net te horen gekregen, dat we op vrijdag om half 8 aanwezig zijn om het podium op te bouwen.
Goed, op dat moment vraagt iemand hoe het staat met mijn kerstgevoel…
De aap komt gelukkig snel uit de mouw. Of ik op 17 december vrij ben, want het pak voor de Kerstman lag al klaar. Tenminste … als ik het leuk zou vinden, om dit jaar de kinderen op het schoolplein te willen verwelkomen met een “Hoo Hoo Hoo” en een “Vrolijk Kerstfeest”. Met de belofte mijn rooster er even op na te kijken ga ik naar huis.
Thuis zijn de reacties verschillend, maar als ik zachtjes mompel, dat ik die avond vrij ben, begint mijn jongste dochter te glunderen. Ze zit dan wel in groep 8 en weet heus wel dat Sinterklaas en de Kerstman leuke verzinsels zijn, maar papa als Kerstman ziet ze wel zitten. En dat geeft mij ook weer een goed gevoel … een kerstgevoel.
Echter voor misschien een uurtje, want als ik mijn vijfde hotdog pak, hoor ik iemand in de kamer zeggen: “Hee, pap, dat je Kerstman gaat spelen wil niet zeggen, dat je dezelfde buik moet hebben, hoor.”
December is en blijft mijn favoriete maand. Niet omdat ik dan ook nog jarig ben in deze maand, maar met alle feestelijke gebeurtenissen die voorbij schieten … Gewoon heerlijk, de sfeer.
Natuurlijk beginnen we met Sinterklaas. Hoewel hier in huis dat niet meer zo’n issue is, ben ik deze week druk doende met allerlei activiteiten rond het feest op de school van de jongste. Op 4 december is de goeie ouwe Sint daar van de partij en zal ik zeker foto’s maken en voor vrienden op Facebook plaatsen.
En na de Sint begint hier in huis de Kerst…
Ik loop op de dingen vooruit, vandaag is het de eerste dag van de maand. Ziet er nog niet uit, dat we in de sneeuw zullen zitten, maar ach … je weet nooit. In ieder geval de eerste dag van een paar dagen verlof, dus even rustig bijtanken voordat het feesten begint.