Vanmorgen was het weer zo ver. Grote, irritante sneeuwvlokken … ik zeg expres irritant, want het gaat nu toch echt vervelen. Dan wel, dan niet … ik ben best wel een liefhebber van de winter … maar nu wordt het gewoonweg vervelend.
Nu, nog geen twee uur later, kijk ik naar een bijna heldere lucht, een volle zon en zie ik alle troep, die vanochtend de nodige uitglijders veroorzaakte, weer verdwijnen (als sneeuw voor de zon 
)
Een paar dagen geleden een auto gehuurd, en vanmorgen had ik meteen weer door, waarom ik zo blij ben met mijn fiets. Wat kunnen mensen ongelooflijk achterlijk reageren, als er ineens sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen.
Goed, dochters waren al lang blij. Allebei netjes naar school gebracht, dus die zijn veilig aangekomen. Maar bij de school van de oudste had ik meteen door, hoe het mogelijk was, dat daar zo vaak “bijna” ongelukken met fietsers ontstaan.
Ze letten werkelijk nergens op. Terwijl je staat te wachten op fietsers, die je netjes voor moet laten gaan, duiken er hele horden vanaf het fietspad aan de overkant vlak langs de auto het straatje naar de school in. Niemand kijkt, rijdt gewoon door … Als automobilist heb je dus ogen aan zes kanten nodig, wil je niet “per ongeluk” zo’n onbesuisde ezel scheppen.
Want anders kan ik deze onbesuisde scholieren niet noemen, gewoon ezels. Hoewel ik zelf veel fiets, en best wel eens ergens snel tussen door duik, is dit gewoon onverantwoord rijgedrag.
Eén steekt over en de rest van de horde, duikt er als een lange sliert achter aan. Wie toevallig van de tegenover gestelde richting komt, moet gewoon remmen … wat geen succes is als sneeuw de wegen besmeurt. Zelfs fietsers, die aan je eigen kant rechtdoor willen (en dus voorrang horen te krijgen), moeten in de rem … de niets ontziende horde duwt zich als het ware het straatje in.
Vreemd genoeg valt mij dit alleen op, als ik zelf weer eens in een auto zit, of zelf rijdt. Hoewel ik al aardig wat jaartjes mijn rijbewijs heb, ben ik toch wel blij, dat wij jaren terug besloten de geldverslinder de deur uit te doen. Toch … als ik dan weer eens een paar dagen heb rondgereden (met of zonder sneeuw) … heb ik voldoende energie om de fiets weer te pakken.
Dus, vanavond gaat de auto weer terug naar de verhuurder en is het weer fietsen geblazen …
Het laatste schrijfkunstje is al weer bijna twee weken geleden. Ik schrik er eigenlijk zelf van. Maar zo vlak voor de nieuwe maand heb ik mezelf voor de laptop gehezen om toch wat te tikken.
Februari begint trouwens goed, ik heb nog wat vrije dagen tot aan donderdag, dus de mogelijkheid om even bij te tanken. Want soms is dat echt nodig. De afgelopen twee weken stonden dan ook echt wel in het teken van werk, huiselijk gedoe en kleine zaakjes oplossen. Zo iets als … druk op het werk, maar privé ook de nodige drukte. En dan is het gewoon heerlijk, als je na een vrij weekend nog een paar dagen over hebt.
Wat niet direct mijn wens is, met dat soort dingen ben ik een workaholic. Liever ben ik twee dagen vrij en ga dan weer aan de slag. Nu, dit weekend, heb ik eens bewust gekozen voor huisje, boompje, beestje … om gewoon tot rust te komen.
Nog wat gebeurd, de afgelopen weken. Best wel!!
Op het werk was het soms wat chaotisch, zo lang deze winter niet weet of hij komt of gaat, betekent dit extra drukte op de nachtopvang. In principe hebben we plaats voor 42 mensen, maar de laatste weken zitten we op een gemiddelde van 46 per nacht. Wat inhoudt, dat zo’n 4 tot 6 mannen ’s nachts een plekje in de gemeenschappelijke zaal maken, want de bedden zijn vol. Kortom … druk, druk en nog eens druk.
Prive wordt eigenlijk gekleurd door de drukte op het werk. Dus, snel moe en als ik even vrij was, dan “nam” ik het ervan. Wordt natuurlijk niet altijd in dank afgenomen, maar goed … ze zijn wat van me gewend.
Maar ook leuke dingen in die laatste weken, zoals een concert van Wolter Kroes. Hij had één optreden in Haarlem, dus vrouw en dochters wilden daar naar toe. Ik dus ook mee, iemand moet er rijden natuurlijk. Nu ben ik best wel gecharmeerd van het Nederlandse lied, maar je weet nooit.
En … 100% meegevallen, een uitstekende show met veel oude en nieuwe nummers, gewoonweg gezellig. Het leukste was aan het einde … Wolter kwam gewoon de foyer in, nam plaats achter de merchandise en deelde handtekeningen uit.
Top … gewoon alsof hij dagelijks in Haarlem was … en mijn jongste kreeg het voor elkaar om met hem op de foto te gaan. Haar dag kon niet meer stuk ……
En dan nu … februari. Slechts 28 dagen te gaan, voor we weer in maart zitten. Vanavond nog even snel de zomervakantie plannen en dan naar bed …
Het begon allemaal simpel. Er moest kastruimte komen, dus de meest voor de hand liggende stap, was een busritje naar de lokale IKEA.
Nu is IKEA voor mij net een pretpark. Ik vind het gewoon heerlijk om rond te wandelen en van alles uit te proberen. OK, mijn dochters vinden dat vaak niet zo prettig, maar als ik eenmaal binnen ben, voel ik nu eenmaal die drang opkomen.
Dus, na een lekker goedkoop IKEA ontbijt, lekker wandelen. Met als gevolg, dat ik, zonder gene, op mijn gemak keukens, stoelen, banken, kasten en bedden ga uitproberen. Zeg nou zelf, je wilt toch testen wat je wilt kopen en bij IKEA heb je daar alle ruimte voor. En … niemand die je op de vingers tikt.
Maar we dwalen af … het doel van de dag was kastruimte, en uiteindelijk liepen we dus richting kassa met twee legkasten en een grote ladenkast. Alleen al de naam geeft je vleugels … Aneboda.
Simpele witte kasten met leuke plastic raampjes.
Maar het leukste komt natuurlijk nog … en dat is niet het in elkaar zetten, daarin zijn we ondertussen experts geworden.
Nee, het leukste van een IKEA-meubel is de handleiding, bouwbeschrijving. Want ik blijf het een echte puzzel vinden. Zo’n plaatjesboek met maar één belangrijke tekst. Als je er niet uitkomt, kun je gewoon de IKEA bellen.
Ik heb het nog nooit geprobeerd, maar ik stel me er iets bij voor. Zo iets als … Oh, U heeft de Aneboda gekocht … Heeft U de handleiding gevolgd … Nee, meneer, ik kan U niet komen helpen … Meneer, ik kan hier echt niet weg … Ik verbind U door met de Klantenservice … Tja, een beetje doe het zelver doet het met Gamma …
Nu is het niet mijn idee om mij met politiek bezig te houden op mijn weblog, maar het bericht, dat Google dreigt weg te gaan uit China is toch wel even het internetnieuws van de dag. Even bedenken, hoe het allemaal begon.
Een paar jaar geleden werd Google door de Chinese overheid toestemming gegeven om zich aldaar te vestigen, China herbergt immers het grootste deel van de wereldpopulatie op het gebied van internetgebruik. Er zaten wel een paar haakje en oogjes aan. Zo moest Google gecensureerd het web op. Geen pornografisch materiaal, geen verwijzingen naar opstanden uit het verleden. Google accepteerde, ondanks kritieken uit de hele wereld. Internet is toch een vorm van vrije meningsuiting. Kijk maar op de vele weblogs, allemaal vormen van vrije meningsuiting.
Ieder land heeft zo zijn internetpolitie, die speuren naar foute zaken op het internet. China heeft een korps van 30.000 inspecteurs, die dagelijks het internetgedrag van de Chinese bevolking in de gaten houden. Want het is toch niet de bedoeling, dat (vooral) de Chinese jeugd op verkeerde gedachten worden gebracht. De Chinese internetpolitie gaat ver, heel ver. Dubieuze sites worden gewoon uit de lucht gehaald, berichten op weblogs tegen het regime worden gewist.
Vrije meningsuiting???
En na een hack-aanval op GMail-accounts van mensenrechten-activisten heeft Google blijkbaar besloten de internetpolitie (en dus de Chinese overheid) een hak te zetten. Na vier jaar als een soort lokale zoekmachine te hebben gefungeerd, met de nodige “pesterijen” van de Chinese overheid, gooit Google bij wijze van protest de deuren open. Geen censuur meer dus.
En overweegt om uit China te vertrekken.
De Chinese overheid heeft maar één reactie. “Internet in China is open … China moedigt zelfs bedrijven uit het buitenland aan om zich te presenteren in China … maar ze moeten zich wel aan de regels houden”, aldus een woordvoerder van de regering.
Nou, dan maar even Chinees Googlen, kijken wat daar staat over vrijheid van meningsuiting …..
Het wordt wel erg rustig op de PC. Hoewel ik niets te klagen heb, als het gaat om Linux, toch begint het wel bij me te knagen. Op de laptop kan ik in ieder geval nog wezens etc, etc creëren met Spore, maar langzaam aan ga ik Windows op de PC missen.
De plotselinge sneeuwval van voor het weekend heeft de boel een beetje gestagneerd. Mijn broer zou iets langs komen brengen, maar de sneeuw heeft hem hierin verhinderd. Een goede repair-cd voor mijn XP heb ik nog niet binnen, dus.
Wel even een bedankje naar ChEeTaH, die op een vorige blog reageerde met dit:
Met Wine en een crack is Spore (+ parts pack) prima te spelen onder Linux (in ieder geval t/m patch 3). Galactic Adventures is mij niet gelukt, maar ik heb ‘t inmiddels ook al een paar maanden niet meer geprobeerd. Zou goed kunnen dat met de nieuwere versies van Wine (1.1.35 bijvoorbeeld) de boel wel weer werkt.
Sims 3 gaat overigens ook redelijk goed onder Wine (WA nog niet zelf getest), alleen die launcher-bagger werkt niet. Sims 1/2 heb ik helaas nooit aan de praat gekregen…
Ik heb het nog niet uitgeprobeerd, mijn vrije dagen en werkdagen zijn nogal onregelmatig momenteel. En … ik heb een baan waar je geduld vaak op de proef gesteld wordt, dus waarom zou ik nu dan niet geduldig zijn ….
Op Simsnetwerk heb ik afscheid genomen van mijn hippie Walker Oostveen, een Sim die gemaakt was voor de Hippie Legacy op het forum. Met Sims 2 nog steeds in de doosjes en een gecrashte Windows ziet het er even niet naar uit, dat Walker weer tot leven komt.
Voordat ik begon met de legacy was ik begonnen aan een project, genaamd River’s Hill. In het kort had dit project als belangrijkste doel alle Sims families in het spel onder te brengen in één grote stad met de benodigde buurten, een universiteit en vakantiegebieden. Meer hierover vindt je op River’s Hill, een Sims 2 stad.
Wie Facebook volgt, heeft hem waarschijnlijk al ontmoet. Corosben Mini’Mata, mijn kleine Spore kapitein, met zijn eigen Twitter, Facebook en weblog. Door alle nieuwe mogelijkheden van Spore Ruimteavonturen is deze een beetje uitgegroeid tot mijn Spore alter-ego. Ook een leuk project om te doen. Helaas ligt ook dit project even stil, Spore is helaas niet op Linux te spelen en mijn laptop gebruik ik alleen om wezens e.d. te ontwerpen en uploaden onder mijn tweede Spore profiel (PaulV).
Het grootste project moet nog van start gaan. Simsnetwerk gaat dit jaar de nodige veranderingen ondergaan, daar zullen ook nog wel wat verloren (vrije) minuten in gaan.
Naast mijn hobbies moet ik ook zo af en toe nog eens werken. Vandaag is duidelijk gemaakt aan het team wat mijn taak binnen het geheel wordt. Op zich wordt dit voor mij ook een soort project, waarin ik op sommige momenten een andere kant van mijzelf moet laten zien. Een kant, die ik tot nu toe redelijk goed onderdrukt wist te houden, maar helaas past bij mijn Steenbok karakter. Daarnaast moet ik door deze taak gaan leren zaken te delegeren en niet zelf alles in de hand nemen, als er wat fout loopt.
Al met al gaat dit dus een leuk jaar worden. Mijn hobby-projecten geven me wat rust en zullen mijn aandacht af en toe afleiden van de nieuwe druk op het werk. 2010 gaat misschien toch nog wat worden…
Het lijkt er misschien op, maar eigenlijk is de titel wel waarheid. Het staat even stil … Vlak voor Oud en Nieuw besloot mijn PC dat het weer eens tijd werd om te crashen. Wat er nu precies fout ging, geen idee.
Maar de muren stonden te rillen en het had niet veel gescheeld, of ik had de PC en ongelooflijke trap gegeven. Gelukkig voor mijn voet, wist ik me in te houden.
Maar in ons huishouden zijn we toch een beetje onthand. Op de harde schijf staat onder meer ons leven. Foto’s, belangrijke documenten, video’s … kortom alles wat maar belangrijk is. Het ergste voor mij is, dat ik mijn game-data kan kwijtraken. Net nu ik, naast de normale blogs, ook een alter ego heb in de vorm van Corosben Mini’Mata (een Spore ruimtereiziger, kapitein). En met Sims 2 mijn virtuele projekt River’s Hill weer tot leven wilde brengen.
Gelukkig is er voor ieder probleem een oplossing. Hoewel de externe HD eraan moest geloven, alle “hoop”was gevestigd op Linux. En … dat is gelukkig gelukt, alle belangrijke data is gered.
Dankzij Linux zit ik gelukkig gewoon op internet, Facebook, Twitter als ik de laptop even niet kan gebruiken. En dit OS begint me wel aan te staan, gewoon als extraatje erbij. Voornamelijk als communicatiecentrum als ik even geen zin heb om op Windows te rommelen.
Want … en dat is een beetje geluk met een broer in de IT, de oplossing voor het Windows probleem is nabij, maar dan moet Linux wel behouden blijven …
Glibberen van stoeptegel naar stoeptegel, de binnenstraten zien eruit als spiegeltjes zonder spiegelbeeld. Fietsers, die weifelend op de fiets door de straat rijden, zoeken het schone spoor. Het is weer echt Nederlands … koud, glad, een verdwaalde sneeuwvlok. Winter in Nederland, als het ook echt winter is, en niet bijna lente.
En, als ik het weerbericht op mijn startpagina bekijk, wordt het de komende nachten echt niet beter. Er zitten verwachtingen richting 7 graden onder nul bij. Dat is koud, alhoewel in Rusland meten ze -34, dus wat loop ik te zeuren. Maar goed … ondanks dit vooruitzicht en de zeer gladde stenen in mijn tuin, stapte ik vanochtend gewoon op de fiets. Glad, maar gelukkig grotendeels te berijden. Om mij gelijktijdig te bescheuren om de mensen, die niet weten hoe ze moeten fietsen als het glad is.
Zoals de slimmeriken die vol in de rem gaan als ze de hoek om moeten. Misschien komt het omdat ik natuurlijk ook wat ervaring op de weg heb in een auto, maar iedereen weet toch wel, dat je met gladheid niet voluit moet remmen. Ok … behalve als je fietst zeker …
De boodschappen zijn in ieder geval veilig thuis gekomen, ik ook. Met een lekker warm bakkie koffie achter de computer gekropen. Windows ligt nog steeds plat, dus verdiep ik mij maar in Linux, dat ik als noodoplossing op de externe harde schijf gezet heb. Doe ik toch nog wat nuttigs vandaag…
Het nieuwe jaar is drie dagen oud, de afgelopen dagen moest ik werken. Dus, het weekend na 1 januari was niet echt een weekend. Tussen alle bedrijven door zie ik mijn goede voornemens al weer de mist ingaan.
Ieder jaar roep ik dat ik stop met roken, minder ga drinken en meer ga sporten. Nu … op 3 januari ben ik er al zeker van, dit gatt weer niet lukken. OK … Minder roken, maar ja …. voor hoe lang?
Eigenlijk bedenk ik me dat ik me niet druk moet gaan maken over goede voornemens. Uiteindelijk is het een soort mythe, op Nieuwjaarsdag roep je allerlei dingen, en de dag erna ben je alweer vergeten wat je allemaal geroepen hebt. Dus … er zijn voornemens, en ik bepaal zelf wanneer ik ze ga uitvoeren (misschien).
Wat zal 2010 ons eigenlijk brengen? Stopt de crisis, komt er een eind aan de donkere wolken? Ik voorspel geen toekomst, ik leef dag voor dag. Iedere dag heeft iets unieks, en dus zie ik wel wat de dag brengt.
Natuurlijk kijk ik verder. Op 1 januari, midden in de nacht, nam ik eigenhandig al het besluit om de December Bloggers op Facebook door te laten gaan. En Rosana heeft dit idee al rijkelijk gesteund de afgelopen dagen. Het veranderen van de Twitternaam was niet meer dan een ingeving, december is inmiddels al drie dagen achter ons….
Dus, en ik hoop met mij en Rosana meerderen, gaan we gewoon door met bloggen en updaten van de Facebook pagina. En soort Blog-station, waar iedereen zijn schrijfsels/tikwerk kan doorgeven om op die manier meer lezers te krijgen.
Op werkgebied kijk ik ook vooruit. Er komen een boel veranderingen en voor de dag- en nachtopvang, waar ik werk, is 2010 een cruciaal jaar. Een jaar waarin we moeten bewijzen, dat we bestaansrecht hebben als het gaat om de opvang van dak- en thuislozen. Gek genoeg eigenlijk, want de opvang draait al meer dan 12 jaar…
Maar dat het een druk jaar met veranderingen gaat worden, dat weet ik wel zeker.
Toch durf ik een beetje toekomst te kijken. Voor Simsnetwerk zal 2010 een onverwacht jaar worden, met een nieuwe look. Op het gebied van De Sims zal er zeker van alles gebeuren, en ook voor Spore verwacht ik nog wel wat actie. Als ik kijk naar verschillende ontwikkelingen, zullen voor mijn andere paradepaardjes (Wii en DS) zeker nog leuke games verschijnen, kortom …. Al met al wordt 2010 best wel interessant, of ik nu wel of niet met mijn voornemens ga stoeien.
Gezond en een goed 2010 aan jullie allen. Ondertussen is het bijna 3 uur ’s nachts en zitten we alweer in 2010. Het nieuwe jaar is een paar uur oud, De Toppers kwelen hun medleys op de TV, mijn vrouw en kinderen liggen op bed. De laatste minuutjes van mijn Nieuwjaarsnacht gebruik ik om even wat te bloggen.
Met wat glazen champagne op, zit ik hier … denkend aan 2009. Natuurlijk zijn er genoeg dingen fout gegaan, maar als ik goed nadenk, zijn dat er heel weinig. Wat kan er eigenlijk nog verkeerd gaan in 2010? Vreemd genoeg kan ik niks verzinnen, het ziet er (OK ik heb wat drank op) best wel rooskleurig uit.
Op het randje van het nieuwe jaar heb ik {eindelijk} wat meer zekerheid gekregen over mijn functie op het werk, of eigenlijk wat meer duidelijkheid. Iets waar ik de laatste maandaen toch een vreemd gevoel over had. Ik heb dan wel een vast contract, maar in de afgelopen week werd me eindelijk duidelijk, wat me te wachten staat in 2010. En … het gevoel erbij is goed, ik ga dat doen waar ik gewoon goed in ben (volgens mij begint de champagne te werken}….
Een ander ding speelt door mijn hoofd. De SNW December Bloggers zijn hoe dan ook een succes, zelden heb ik een groot aantal bloggers bij elkaar gezien met maar één doel: een leuke blog wegschrijven in het Nederlands en Engels en deze delen met anderen. Ik denk dat het tijd wordt om van naam te veranderen, maar wel gewoon door te gaan met het concept dat er nu ligt. Op Facebook blijkt dat er wel degelijk gekeken wordt naar de blogs, of in ieder geval komen er bezoekers en nieuwe fans. Alleen al het punt, dat er 204 blogs genoteerd staan zegt al genoeg.
Daarbij moet ik gewoon echt een pluim naar mijn medebeheerder Rosana toe spelen. Zij is de enige die het vol gehouden heeft om gedurende de maand December 2009 vrijwel iedere dag te bloggen. Proficiat…..
Dus, zo rond 3 uur op 1 januari 2010 heb ik besloten om de Twitter te veranderen in Top Bloggers. Want eigenlijk zijn onze bloggers dit wel. En hoop ik, dat deze trend doorgaat in 2010. Want het idee is prachtig en geeft het vooral de vaste bloggers een plek om hun weblog te promoten en meer bezoekers te krijgen. Op Facebook zal het mogelijk zijn om op SNW December Bloggers de updates over de blogs te vinden.
Newer Posts »